در فکر فرو رفتنم از غم و اندوه جدایی نیست ، من فکر می کنم به اینکه اگر این جدایی ها و تنهایی ها نبود آنوقت جادهء عمر دایره می شد و من در مرکز این پرگار سرنوشت ، کانون واژگان تکرار می گشتم...

بغض قلم را مي شکنم و سياهي جوهر را به رخ تن سپيد دفترم مي کشم ، سياهي موج مي زند در ذهنم که آشفته از خویش و درونی مسحور زده است و واژه اي که با موازي خطوط دفترم بيدادگرانه مي خيزد...آه خيزشي را تصوير کرده ام در دل ، خيزشي که حسرت آه را نغمه خوان برايم يادگار نهاد و من در حسرت عشق تو سکوت را بر هبوط احساسم و روح تغزل و سادگي را بر چهره خرامانم کشيدم تا بداني من همان دلشيفته قديمي ام که گويي از درون مي سوزد و گرمايش سردی نگاهی را آخته به عشق می سازد...سپید یا سیاه ، تفاوتی ندارد فقط خطی بکش به رسم یادگار بر احساسم تا ماندگاری را بشارت دهد...

حجم تنهایی من محدود است و به رنگ ارغوانی جاریست ، در روحم و دلم اکنون در سایهء محض محال آشفته از سر شوق خیال ، محکوم است...آهای با شما هستم که تماشایم می کنید!!! آیا پشت این نقاب ها و صورتک ها همچنان روح تغزل جاریست؟!!!

و روحی که در گذر زمان بالغ شد به صد افسون و صد طعنهء روزگار ، و به نگاهی و دلی آشفته از تکثیر یک استمرار پوچ و من که وامانده در راهم و تو ای همسفر قدیمی ام...

من ، تو ، تنهایی ، تثلیث بی منتهای جدایی و احساسی بی رنگ از پس دیروز که در غبار ثانیه های ممتد بی کسی محو می شود و آن زاویه از عشق که قائم به حضورت باقیست...

به بهت تو طعنه می زنم که چقدر ممزوج احساسی و تاملی بر صف واژه های این سطر و خاطراتی که یادبودشان فریفتن دل است و بس...

پ.ن : من خیلی اهل قضاوت کردن نیستم ولی گاهی اوقات پیش بینی می کنم برخوردهایی که حس می کنم امکان داره از طرف کسی نسبت بهم بشه و البته پیش بینی درستی داشتم این بار هم مثل گذشته و انتظارش رو هم داشتم ، برای همین خیلی شوکه نشدم و برام قابل درک بود...

به اندازه یک عمر واژه های تکراری را در کوله پشتی ام به این ور و آن ور می کشم و نگاهی که ممتد شده در مسیر احساس ناپایدار تو و منی که درهر دقيقه بارها ميروم به عمق گذشته ی رفته تا آينده ي نيامده و هيچ قدرتی در اين كائنات نميتواند به هيچ بهانه ی رسمی يا غير رسمی،طبق هيچ وسوسه ی رسمی يا غير رسمی، ذهنم و احساسم را را ممنوع المرور كند و يا از ماندگاری آن اجالتا" جلوگيري به عمل آورد...

و من سخت خسته ی سخت دلشکسته، هنوز دوست دارم در تاريخ ملت بی تاريخ ماندگار شوم كه بند ناف بريده را كنار سر بريده در موزه اي از جنس خاک همين خاك بي طرف بي منت مهربان كه هر روز به زنا واداشته ميشود نگه می دارد و امروز که ستود ، فردا لعنت ميكند .